Wrzesień 16 2019 13:21:03
Aktualności
  Ogłoszenia duszpasterskie
  Msza św. o uzdrowienia
  Nocna pielgrzymka do Niepokalanowa
  Świadectwa
Sanktuarium
  Patron na 2018 r.
  Historia
  Nabożeństwa
  Zwiedzanie
  Pielgrzymki
  Wspieramy Sanktuarium
Klaryski
  Akt zawierzenia
  Litania do Matki Bożej Świętorodzinnej
  Nabożeństwo do Matki Bożej Miedniewickiej
Parafia
  Patron na 2018 r.
  Duszpasterze
  Kancelaria parafialna
  Kontakt
Klaryski
  Święta Klara
  Historia klarysek
  Życie codzienne
  Plan dnia
  Strój sióstr
  Zostań Klaryską
Warto odwiedzić
  Klasztory
  Prowincja i jej dzieła
  Kościelne
  Ciekawe

Nawigacja
Artykuły » Klaryski
Artykuły: Klaryski
Święta Klara

ŚWIĘTA KLARA Z ASYŻU – ŚWIĘTA JASNA
List ministrów generalnych rodziny franciszkańskiej ogłaszający Jubileusz 750-lecia śmierci Świętej Klary z Asyżu zaczyna się słowami: „Nadchodzący rok, rok 2003, jest dla nas wszystkich rokiem o wielkim znaczeniu, jest bowiem rokiem łaski. Zostaliśmy w nadchodzącym roku zaproszeni do wzięcia udziału w radosnych obchodach na pamiątkę wydarzenia sprzed siedmiuset pięćdziesięciu lat, kiedy to niebiosa otworzyły się na spotkanie siostry Klary w momencie jej śmierci.” Kim jest Święta Klara z Asyżu, założycielka Zakonu Sióstr Klarysek – II zakonu franciszkańskiego?



 W 1194 roku, ponad dziesięć lat po narodzinach św. Franciszka, w pałacu rodu Offreduccich przy placu San Rufino w Asyżu, przyszła na świat córka pana Favarone i pani Ortolany. Rodzice nadali dziecku imię Klara tzn. Jasna.


Klara miała 15 lat, kiedy w jej parafialnym kościele głosił nauki wielkopostne Franciszek. Porwana naukami Franciszka płonęła ogromną żarliwością ducha, by służyć Bogu i Jemu się podobać. Zgodnie z panującym wówczas zwyczajem rodzina usiłowała wydać Klarę za mąż. Klara była piękna z wyglądu , bogata i szlachetnie urodzona, ale o zamążpójściu nie chciała słyszeć. Gdy zwróciła się po radę do Franciszka, ten poradził jej zachować dziewiczą czystość dla Chrystusa.


Kiedy Klara ukończyła 18 lat, w nocy z Niedzieli Palmowej na Wielki Poniedziałek 1212 roku, opuściła potajemnie dom i udała się wraz z towarzyszką do kościółka w Porcjunkuli na spotkanie z Franciszkiem. Tam Franciszek obciął jej piękne włosy, zamiast klejnotów i bogatej sukni dał ubogi habit i welon zakonny, po czym przyjął od niej ślub poświęcenia życia Chrystusowi. Do czasu przygotowania miejsca przy kościele św. Damiana, Franciszek umieścił Klarę w pobliskim benedyktyńskim klasztorze.


Jej młodsza siostra Agnieszka odwiedzała Klarę w klasztorze i niebawem postanowiła przyłączyć się do niej. W niedługim czasie dołączyły do nich inne młode towarzyszki, w tym przyjaciółki Klary z lat dziecinnych z Perugii i Asyżu. Z czasem do klasztoru wstąpiła również matka Klary i jej najmłodsza siostra Beatrycze. Franciszek dał im krótką Regułę życia i wyznaczył Klarę na przełożoną Pań Ubogich z Asyżu – jak je zaczęto nazywać. Tak powstał II Zakon św. Franciszka.


Wspólnota św. Klary szybko rozrastała się i po kilku latach założono inne klasztory w Italii, potem w Hiszpanii i Francji. Kiedy zakon Franciszka dotarł do Czech, córka króla Ottokara I, Agnieszka Praska (kanonizowana w 1989 roku) i jej brat przystąpili do budowy klasztoru dla Pań Ubogich, do których Agnieszka przyłączyła się w 1236 roku. Listy św. Klary do św. Agnieszki z Pragi są bogatym źródłem poznania duchowości i życia zakonnego, zawierają wspaniałe, dogłębne myśli, które świadczą o tym, że św. Klara głęboko weszła w Słowo Boże i sens swego powołania, że żyła nim konsekwentnie, radykalnie, czerpiąc głęboką radość z łaski Bożej i swego powołania.


Z Czech zakon św. Klary został zaszczepiony w Polsce. Wiek XIII był wspaniałym okresem rozwoju zakonu klarysek na naszych ziemiach. Pierwszym klasztorem była fundacja bł. Salomei w Zawichoście – przeniesiony potem ze względu na niebezpieczeństwo najazdu Tatarów najpierw do Skały, a następnie do Krakowa. Drugim klasztorem był założony przez księżną Annę klasztor we Wrocławiu i stąd wywodziły się fundacje w Strzelinie i Głogowie. W Starym Sączu klasztor klarysek ufundowała św. Kinga, zaś jej młodsza siostra bł. Jolenta była fundatorką klasztoru w Gnieźnie.


Św. Klara, która dzieliła z Franciszkiem pragnienie prostego i ubogiego życia za przykładem Jezusa Chrystusa zachowując Jego Ewangelię, dwa lata po swojej śmierci 11 sierpnia 1253 roku, została kanonizowana przez papieża Aleksandra IV.


Opinia świętości Klary była stała i rozpowszechniona. Potwierdzają to świadectwa przedstawione na procesie kanonizacyjnym, a także bulla kanonizacyjna. Jeszcze za jej życia br. Tomasz z Celano w Życiorysie pierwszym św. Franciszka z Asyżu stwierdził: ” /…/ pani Klara /…/ stała się zbudowaniem dla wielu innych i dla niezliczonych wzorem. Szlachetna urodzeniem, ale szlachetniejsza łaską; dziewica ciałem a najczystsza duchem; młodziutka wiekiem ale dojrzała umysłem; stała w zamiarze i najżarliwsza w pragnieniu miłości boskiej; obdarzona mądrością i wybitną pokorą; Klara – Jasna z imienia, jaśniejsza w życiu, najbardziej jasna w obyczajach.”


Bulla kanonizacyjna, podsumowująca wypowiedzi świadków procesu kanonizacyjnego, potwierdzała powszechną opinię świętości: ” Ona to była przewodniczką ubogich, przywódczynią pokornych, mistrzynią wstrzemięźliwych i ksienią pokutujących. Klasztorem i powierzoną sobie wspólnotą rządziła troskliwie i roztropnie, w bojaźni i służbie Pańskiej, w pełnym zachowaniu karności zakonnej. Czujna w troskliwości, gorliwa w posługiwaniu, uważna w zachęcaniu; miłująca w napominaniu, powściągliwa w karceniu, nieskora do rozkazywania; szlachetna we współczuciu, roztropna w milczeniu, dojrzała w mówieniu, doświadczona we wszystkim co potrzebne do doskonałego sprawowania władzy, bardziej pragnąca służyć niż władać, bardziej okazywać szacunek niż szacunku doznawać. Jej życie wychowywało i uczyło innych; z księgi jej życia wszystkie inne siostry uczyły się reguły swego życia; w zwierciadle jej życia dostrzegały one ścieżki swego życia.”


Papież Pius XII 14 lutego 1958 roku ogłosił patronką telewizji św. Klarę, która w Boże Narodzenie leżąc chora w klasztorze, zobaczyła żłóbek Bożego Dzieciątka i usłyszała śpiewy rozbrzmiewające w świątyni franciszkańskiej podczas obrzędów, jakby była przy tym obecna: „Niech więc Klara, jaśniejąca chwałą dziewictwa i w tak wielkich ciemnościach podająca niebieskie światło, stoi na czele tej sztuki i niech sprawi, aby za pośrednictwem tego wynalazku zajaśniała prawda i cnota, na których ma się opierać porządek społeczny.”


W liście pasterskim 11 sierpnia 1993 roku kanadyjski biskup Robert Lebel pisał: „Miłość Jezusa Chrystusa jest sercem życia duchowego Klary. Ze względu na tę miłość była gotowa wszystko opuścić i żyć w ubóstwie, które pragnęła praktykować bez granic. Była ubogą, by iść za ubogim Chrystusem. Chrystus był niezmiennie przedmiotem jej kontemplacji. Był dla niej zwierciadłem wieczności, w której kontemplowała blask i chwałę Boga. W kontemplacji, w zjednoczeniu serca z Tym, który jest wcieleniem boskiego bytu, przemieniała się cała na wzór Boga.”


Jubileusz 750-lecia śmierci św. Klary stał się okazją do ponownego zaproponowania i przypomnienia wartości ludzkich i ewangelicznych, jakie św. Klara z Asyżu, stając się uczennicą Ewangelii i „pokorną roślinką” św. Ojca Franciszka, wcieliła w swoje życie. Świadectwo życia św. Klary jest nadal aktualne i stanowi wezwanie nie tylko dla sióstr klarysek i braci mniejszych, ale dla wszystkich chrześcijan, by rozpalać na nowo charyzmat miłości do Chrystusa i wszystkich członków Jego Ciała – Kościoła, by naśladując św. Klarę świadczyć, że człowiek idący za Chrystusem osiąga pełnię człowieczeństwa, by ich życie było zachętą do realizowania franciszkańskiego ideału ewangelicznego. „Jest to ideał złożony z łagodności, pokory, głębokiego poczucia Boga oraz oddania się na służbę wszystkim”- powiedział Jan Paweł II podczas spotkania modlitewnego w Asyżu 27 października 1986 roku. „Św. Franciszek był człowiekiem pokoju; św. Klara była w najwyższym stopniu kobietą modlitwy. Jej więź z Bogiem w modlitwie podtrzymywała Franciszka i jego towarzyszy, podobnie jak podtrzymuje nas dziś. Franciszek i Klara dają przykład życia w pokoju z Bogiem, z samym sobą, ze wszystkimi mężczyznami i kobietami na tym świecie.”



 


Historia Klarysek z Miedniewic

 W SERCU KOŚCIOŁAJeśli przeto ludzie oddani kontemplacji


znajdują się jakby w sercu świata, to tym bardziej w sercu Kościoła.
„Venite seorsum”III

Przy sanktuarium Świętej Rodziny w Miedniewicach znajduje się Klasztor Sióstr Klarysek. Fundacja klasztoru powstała jako votum dziękczynne ojców franciszkanów za kanonizację o.Maksymiliana Kolbego. Siostry przybyły z XIII-wiecznego klasztoru w Starym Sączu i dnia 8 grudnia 1986 roku nastąpiło uroczyste wprowadzenie sióstr klarysek do klasztoru i zamknięcie klauzury.


Zakon Sióstr Klarysek, zwany także II zakonem franciszkańskim, należy do wielkiej rodziny franciszkańskiej, której początek dał św. Franciszek z Asyżu w XIII w. Św. Klara, porwana ideałem św. Franciszka, poszła za nim śladami Chrystusa cichego, pokornego i ubogiego, urzeczywistniając w swoim zakonie piękno życia ewangelicznego. Modlitwa i umartwienie, wyrzeczenia i ofiary były środkiem do zdobycia czystej, doskonałej miłości Bożej, tak że mogła powiedzieć za św. Franciszkiem: „Bóg mój i wszystko moje”.
Siostry klaryski realizują w Kościele szczególną formę życia wewnętrznego polegającego na oddaniu się kontemplacji, by służyć Bogu i Kościołowi w odosobnieniu klauzury. Szczególne powołanie, którego przykład dała św.Klara, to droga świętej prostoty, pokory i ubóstwa, to życie ciche i ukryte, to apostolstwo modlitwą, pokutą, umartwieniem i wyrzeczeniem, to włączenie się ofiarą i cierpieniem w misję zbawczą Kościoła.
Istotą ich życia duchowego jest poznawanie i kontemplowanie Chrystusa Pana, a przez Chrystusa tajemnicy Boga, nieskończonej Miłości i najwyższego Dobra, sprawowanie liturgii Kościoła i słuchanie Słowa Bożego, które jest źródłem łaski, mocy i światła, oddawanie się wytrwałej modlitwie i praktyce pokuty.
Pójście wzorem św.Klary śladami Chrystusa ubogiego, cierpiącego i pokornego jest żywym świadectwem piękna, prawdy i mocy życia ewangelicznego. Zjednoczenie z Bogiem najowocniej dokonuje się podczas trwania u stóp tabernakulum w pokorze, samozaparciu i wyrzeczeniu, a jednocześnie w duchowej radości, której źródłem jest stała obecność Boga w duszy, możność obcowania z Bogiem przez nieustanną modlitwę, wolność ducha po wyrzeczeniu się wszystkiego, czystość serca i pokorne poddanie się woli Bożej.


Codzienne życie ukryte w murach klasztoru upływa na modlitwie i pracy. Wszystko podporządkowane jest jednemu celowi – uwielbieniu Boga. Służy temu przede wszystkim modlitwa. Sercem klasztoru jest chór zakonny, gdzie mniszki kilka razy dziennie gromadzą się na wspólne modlitwy. Tu uczestniczą w Mszy św., która jest ośrodkiem i szczytem życia konsekrowanego, wspólnie uwielbiają Boga w Liturgii Godzin – pięknej modlitwie Kościoła mającej na celu uświęcenie całego dnia, oddają się studium Słowa Bożego, modlitwie i kontemplacji. Tu biorą udział w adoracjach Najświętszego Sakramentu, nabożeństwach, dniach skupienia i pokuty w specjalnych intencjach, uczestniczą w rekolekcjach i konferencjach ascetycznych.
Umacnianie i pogłębianie ducha modlitwy i kontemplacji to nieustanne przyjmowanie klauzury jako szczególnego daru, jako dobrowolnej odpowiedzi na nieskończoną miłość Boga, jako miejsca wyzwalającego moc ducha wolności, miejsca duchowej komunii z Bogiem, w którym zewnętrzne ograniczenie przestrzeni i kontaktów sprzyja wewnętrznemu przeżywaniu wartości ewangelicznych. Ważne jest pogłębianie świadomości odpowiedzialności za skuteczność misji zbawczej Kościoła – o klauzurze, jako przestrzeni zbawienia, gdzie modlitwa, cierpienie, codzienny trud poświęcane są za zbawienie świata.
Siostry klaryski, naśladując św. Franciszka i św. Klarę, chcą objąć sercami cały świat, by w każdy czas chwalić Boga modlitwą i wiernie Mu służyć. Wzorem ich życia jest św. Klara, która czysta, pokorna, cicha i uboga niosła wszystkim franciszkańską radość, POKÓJ I DOBRO!



 


Życie codzienne Klarysek

ZAPROSZENIE DO SZCZĘŚCIA


Szczęśliwa zaprawdę! Dano ci się cieszyć ze świętego zaproszenia, byś mogła wszystkimi włóknami serca należeć do Tego, którego piękność jest nieustannie podziwiana przez zastępy błogosławionych w niebie. Jego miłość wzrusza, Jego kontemplacja pokrzepia, Jego dobrotliwość koi. Jego słodycz przenika całą duszę, a wspomnienie mile skrzy się w pamięci. Jego zapach wskrzesi zmarłych, a Jego chwalebny widok uszczęśliwi wszystkich mieszkańców niebieskiego Jeruzalem.


(z IV Listu św. Klary do św. Agnieszki z Pragi)

 


Film o o. Kolbe

Słowo Boże na dziś

Msze św.
W niedziele:
8:00, 9:30 - dla dzieci,
11:00, 18:00,
9:30- w Prościeńcu
W dni powszednie:
7:00, 18:00.

Dane Adresowe

Klasztor Zakonu
Braci Mniejszych Konwentualnych
(OO. Franciszkanie)

Miedniewice 90
96-315 Wiskitki
tel. +48 46 856 93 20
email: miedniewice@gmail.com

Nr konta bankowego
65 9304 0002 0009 2685 2000 0010